Կոնկրետ քայլերն ու գործողությունները միայն կարող են որևէ բան «ասել». վստահության բացակայությունն ու «հեղափոխության սինդրոմը». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

 Նիկոլ Փաշինյանը ոչ մի կերպ դուրս չի գալիս «հեղափոխության» սինդրոմից: Ինչ լինում է, չի լինում, թե՝ «հեղափոխություն արեք»: Ավելի ճիշտ, քանի դեռ նոր էր փողոցից կամ փողոցով եկել իշխանության, անունը դրեց «թավշյա հեղափոխություն», և ինչ ոլորտի անդրադառնում էր, հեղափոխությունից էր խոսում:

Թեթևակի հիշեցնենք. «տնտեսական հեղափոխություն» էր անում, տնտեսությունը դրանից սկսեց փլուզվել: «Ներդրումային հեղափոխություն» էր անում, ներդրումների փոխարեն պարտքերի ահռելի բեռ է երկրի ու ժողովրդի շալակին դրել: Հետո, կհիշեք, բանակցային գործընթացում էր «մինի-հեղափոխություններ» անում: Ավելի ճիշտ՝ արեց ու աղետի մատնեց Արցախը, շուրջ 150 հազար արցախահայությունը բռնագաղթի ենթարկվեց հազարամյա բնօրրանից…

Իսկ հիմա էլ, ու ոչ առաջին անգամ, ի դեպ, ընդդիմությանն է հորդորում «հեղափոխություն անել»: Արդեն մի քանի անգամ նման կոչեր է արել, թե՝ դժգո՞հ եք, հեղափոխություն արեք, հեղափոխությամբ մեզ ռադ արեք (իր բառամթերքն է): Նախօրեին էլ կրկնեց:

Հարցը ծագում է ինքնաբերաբար. լավ, ինչո՞ւ է Նիկոլ Փաշինյանն այդքան սևեռված «հեղափոխության» և այդ տարբերակով իրեն հեռացնելու վրա: Ի վերջո, ի՞նչ է հեղափոխություն ասվածը: Դա հասարակական, քաղաքական, համակողմանի ցնցում է: Հաճախ՝ հակամետ ուժերի և իրենց համախոհների բախումներով և ընդհարումներով ուղեկցվող: Ինչո՞ւ անպայման պիտի հեղափոխությամբ լինի իշխանափոխությունը: Ինչո՞ւ է Փաշինյանն անպայման ցանկանում ցնցումներով գնալ կամ պարզապես ցնցումների տանել երկիրը: Այսքան չարիք, այսքան ողբերգություններ, կորուստներ, աղետներ, մահեր բերելուց հետո նա էլի ցնցումներ ու ավերներ է ուզո՞ւմ:

Փաշինյանի ու ՔՊ-ի իշխանությունը արդեն վաղուց երկրի ու ժողովրդի շնչին է կանգնած: Այն, անկասկած, մտել է Հայոց պատմության մեջ՝ որպես ամենից ողբերգական էջերից մեկի հեղինակ: Ուզում ես հեռանա՞լ, թող ու գնա: Հերիք են ցնցումներն ու կորուստները մեր փոքր ու ավելի փոքրացած երկրի, ցաքուցրիվ եղած ժողովրդի համար:

 Բայց ո՞ւմ ենք դա ասում: Նիկոլ Փաշինյանը, ըստ երևույթին, իսկապես չի կարող առանց պրոբլեմներ հարուցելու, առանց մարդկանց իրար դեմ հանելու, առանց բախումների ու զոհերի: Այդ ամեն ինչից իր հոգին երևի դեռ փառավորման ծարավ ունի՞: Վերջին հաշվով, երկրում դեռ ինչ-որ չափով սահմանադրական կարգ կա, իշխանություն փոխելու, իշխանությունից հեռանալու սահմանադրական եղանակներ կան: Էհ, հրաժարական տուր, գնա, թե իշխանություն պահելը չի դարձել ձեր քաղաքական գոյության միակ նպատակը:

Ու ի՞նչ է, իբրև թե, առաջարկում: Առաջարկում է գնալ «սահմանադրական հանրաքվեի»: Ասում է, որ եթե «նոր Սահմանադրությունը», իսկ ավելի ճիշտ՝ Ալիևի պահանջով Անկախության հռչակագրից հրաժարվելը չընդունվի, ապա ինքն ու ՔՊ-ն կթողնեն իշխանությունը, իսկ եթե «ալիևյան Սահմանադրությունն» ընդունվի, ապա հետո էլ ինքը վարչապետի պաշտոնին չի հավակնի:

Բայց…

Ամենից առաջ՝ Նիկոլ Փաշինյանն ակնհայտորեն այն գործիչը չէ, որի գեթ մեկ խոսքի կարելի է թեկուզ մի չնչին հավատալ: Եվ այն, որ նա անվստահելի է, գերազանցապես իր գործունեության հետևանքն է. քանի ու քանի անգամ է նա հայտարարել մի բան, արել դրա տրամագծորեն հակառակը: Նման «բագաժով» նոր խոստումներ հնչեցնելը նույնն է, ինչ դիմացիններին կամ ունկնդիրներին բացահայտ միամիտի տեղ դնելը:

Երկրորդը, որ քաղաքական առումով ամենից կարևորն է. իսկ ի՞նչ պայմաններում գնալ հանրաքվեի կամ թեկուզ արտահերթ ընտրության:

Ներկա դրությամբ կալանավորված են ընդդիմադիր գրեթե բոլոր խոշոր ուժերի առաջնորդները: Առավել նկատելի գործիչները նույնպես կա՛մ բանտարկված են, կա՛մ քաղաքական հետապնդումների են ենթարկվում: Վերջին ԱԺ ընտրություններից հետո գլխավոր ընտրական մարմինը՝ ԿԸՀ-ն, ունի գրեթե զրոյական վստահելիություն, այն ավելի շուտ վերածվել է ՔՊ-ի վարչության «ընտրական հանձնաժողովի»:

Բնական ու տրամաբանական են ընդդիմադիր ուժերի տարբեր ներկայացուցիչների կողմից հնչող արձագանքները, որ նախ՝ պետք է դադարեցնել քաղաքական բռնաճնշումներն ու քաղբանտարկյալներին ազատ արձակել: Միայն դրանից հետո է հնարավոր խոսել երկրում որևէ ընտրական կամ հանրաքվեային գործընթաց նախաձեռնելու մասին:

Նույնքան բնական ու տրամաբանական են քաղաքական բռնաճնշումների բութ գործիքի վերածված պետական մարմինների ղեկավարների հեռանալու վերաբերյալ նախապայմանները: Հարկավ, տեղին են Փաշինյանի իրական հրաժարականի և ընտրական շրջանում գործադիր իշխանության հնարավոր չեզոքության պահանջները:

Այս ամենը, կրկնենք, ընդամենը նվազագույն նախապայմաններ են, որոնց դեպքում, հնարավոր է, որևէ հանրաքվե կամ ընտրություն լեգիտիմ համարել: Թեպետ դա էլ ամենը չէ, ինչի մասին խոսում են նաև ընդդիմադիր՝ դեռևս չկալանավորված գործիչները:

Այնպես որ, «հեղափոխություն անելու» պաթետիկ կոչեր հնչեցնելու, ԱԺ ամբիոնի մոտ «համր կինոյի» էջերը հիշեցնող ժեստիկուլ յացիայի, ճեպազրույցում «Եռաբլուր» բառից ցուցադրաբար վատանալու և լրագրողներին վիրավորելու փոխարեն լավ կլինի, որ ՔՊ ղեկավարը վերը նշվածների մասին մտածի:

Կոնկրետ քայլերն ու գործողությունները միայն կարող են որևէ բան «ասել»: Իսկ գոռգոռոցները, ձեռքերի թափահարումները, խոսքերն ու դրանք արտաբերելու տոնայնությունը արդեն վաղուց դատարկ թամաշայի տպավորություն են թողնում:

Երկրին քաղաքական օդ ու շնչառություն է պետք: Թթվածին է պետք, եղած ազոտից ու շմոլ գազից արդեն կրիտիկական վիճակի ենք մոտեցել:

ԱՐՄԵՆ ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում

Lur24.am